Setnik z dzisiejszej ewangelii był oficerem. Nie należał do narodu żydowskiego, a mimo to był przez Żydów wysoko ceniony, a przez Jezusa został postawiony za wzór wiary nawet dla pobożnych w Izraelu.Warto dzisiaj zwrócić uwagę na serce setnika, w którym wyrasta jego wiara. Oficer wojskowy obdarzał szacunkiem każdego człowieka. To pierwszy znamienny rys jego serca. W pogańskim świecie starożytnym, rzadko kiedy otaczano szacunkiem drugiego człowieka, a prawie się to nie zdarzało w odniesieniu do sługi. Setnik w obliczu choroby swego podwładnego czyni wszystko, co jest w jego mocy – co może, na co go stać - by ratować swojego sługę od śmierci. Szacunek ten zyskał mu przyjaciół. Setnik umiał współpracować z ludźmi, umiał współtworzyć świat przyjaźni. W godzinach czuwania przy chorym słudze przyjaciele są z nim. Ich też wysyła do Jezusa z prośbą, by nie wchodził pod dach jego domu, lecz powiedział tylko słowo, a jego sługa zostanie uleczony. To pełne miłości, zaufania i szacunku odniesienie do ludzi otwiera serce setnika na działanie Bożej łaski. Drugim przymiotem serca setnika była jego wielka, żywa, mocna wiara w bożą Wszechmoc Jezusa. On sam zbudował Żydom synagogę, czyli dom modlitwy. Cenił nie tylko człowieka, lecz i wartość religii. Oficer wojskowy posiadający ogromny szacunek dla każdego człowieka, nawet służącego, ceniący życie religijne i zabiegający o jego rozwój, to świadectwo człowieka wielkiego serca. Zawód nie zniszczył w nim właściwej hierarchii wartości. Pochwała Jezusa pod jego adresem jest pochwałą wiary oficera wojskowego. To znak, że nawet w wojsku jest możliwe zachowanie prawości sumienia, którą dostrzega Chrystus.

Uroczystość
Najświętszego Serca Pana Jezusa

Czerwiec to miesiąc w sposób szczególny poświęcony czci Najświętszego Serca Pana Jezusa. Kult Serca Jezusowego wywodzi się z czasów średniowiecza; początkowo miał charakter prywatny, z czasem ogarnął szerokie rzesze społeczeństwa.
Mistyka średniowiecza łączyła kult Serca Jezusowego w bardzo żywym nabożeństwem do Najświętszej Rany boku Jezusa. Do najwcześniejszych, którzy w Ranie boku, otwartej włócznią żołnierza, odnaleźli Serce Boże, należy nieznany autor poetyckiego utworu Winny szczep mistyczny. Mówi w nim, że właśnie w tej Ranie odnalazł Serce Boże, że spocznie przy Nim, że się już z Nim nie rozstanie. Cały zakon św. Dominika Guzmana - dominikanie - bardzo wcześnie przyswoił sobie nabożeństwo do zranionego boku i Serca Pana Jezusa. W piątek po oktawie Bożego Ciała, a więc w dzień, który Chrystus wybrał sobie na święto Jego Serca, dominikanie odmawiali oficjum o Ranie boku Pana Jezusa.
Warto wymienić przynajmniej kilku świętych i błogosławionych, którzy wyróżniali się w średniowieczu szczególnym nabożeństwem do Serca Pana Jezusa; w tym Sercu znaleźli dla siebie źródło szczególnej radości i uświęcenia:

Św. Mechtylda (1241-1298) za zachętą samego Pana Jezusa wchodziła do Jego Serca i w nim spoczywała. Jezus oddawał jej swoje Serce jako znak zawartego z nią przymierza. Pewnego dnia w czasie spotkania Pan tak mocno przycisnął jej serce do swojego Serca, że miała wrażenie, że odtąd te dwa serca stanowią jedno. Mechtylda każdego rana witała Boże Serce i każdego wieczora czule je żegnała.Podobnym przywilejem cieszyła się młodsza siostra Mechtyldy, św. Gertruda (1250-1303). Jej zasadnicze dzieło, które wsławiło jej imię po całej Europie, to Poseł Bożej pobożności. Jest to prawdziwy poemat o miłości Boga do duszy i duszy do Boga. Jego zaś źródłem jest Najświętsze Serce Syna Bożego. Można powiedzieć, że Gertruda obcowała z Sercem Jezusowym na co dzień.Do św. Małgorzaty z Kortony (1252-1297) Pan Jezus odezwał się pewnego dnia: "Połóż twe ręce na ranach moich rąk!" Na to święta: "Nie, Panie!" W tej chwili otwarła się rana boku Chrystusa i święta ujrzała w niej Serce Zbawcy.

Już 4 czerwca zapraszamy na XX Spotkanie Młodych Lednica 2000! W tym roku odbędzie się ono pod hasłem „Amen”, będąc tym samym zwieńczeniem wielkiego, trzyletniego Triduum Lednickiego: „W Imię Ojca”, „W Imię Syna” i „W Imię Ducha Świętego”. Wybierzmy Chrystusa i zawołajmy radośnie: Amen. Niech tak się stanie!

Dominikanie zapraszają na Lednicę 2016

Tegoroczne Spotkanie przebiegnie pod hasłem „Amen”. Jest ono zwieńczeniem ostatnich lat przygotowań do 1050-tej rocznicy Chrztu Polskich, kiedy mówiliśmy: „W imię Ojca”, „W imię Syna”, „W imię Ducha Świętego”. W tym roku, mówiąc „Amen” będziemy celebrować trzy jubileusze:

• 1050. Rocznica Chrztu Polski-zgromadzimy się u źródeł chrzcielnych Polski, źródeł sakramentu, który wprowadził nasz ród w wiarę chrześcijańską. To tu właśnie wybrzmiewają owoce chrztu, a Pola Lednickie są jego pomnikiem.
• 800-lecie Zakonu Dominikanów – dominikanie to zakon kaznodziejski, cyli zakon posłanych do głoszenia słowa. My również jesteśmy posłani, by głosić innym Chrystusa!

Panie Jezu Chryste, Ty nauczyłeś nas, abyśmy byli miłosierni, jak Ojciec nasz niebieski i powiedziałeś nam, że kto widzi Ciebie, widzi także i Jego. Ukaż nam Twoje oblicze, a będziemy zbawieni. Twój wzrok pełen miłości uwolnił Zacheusza oraz Mateusza od niewoli pieniądza, a nierządnicę i Magdalenę od szukania szczęścia wyłącznie w rzeczach stworzonych. Wzrok ten sprawił, że Piotr zapłakał po zdradzie, a żałujący Dobry Łotr usłyszał zapewnienie o Raju. Pozwól nam tak wysłuchać słów, które wypowiedziałeś do Samarytanki, jakbyś je wypowiedział do każdego z nas: O, gdybyś znała dar Boży!