Aktualności

95-083 Lutomiersk
ul.Kościuszki 5

Kolejny raz daje nam Bóg święty czas Wielkiego  Postu. On doskonale wie, że „nie samym chlebem żyje człowiek ale każdym słowem, które pochodzi z ust Jego”. To znaczy, ażeby ziemskie życie przeżyć prawdziwie, właściwie, szczęśliwie i pięknie potrzebujemy każdego dnia Boga. Człowiek to nie tylko ciało ale to również sfera ducha. Tak jak dla ciała potrzebujemy fizycznego pokarmu tak dla naszego ducha potrzebujemy Boga.  Człowiek potrzebuje Boga tak jak roślina potrzebuje powietrza i wody. Dlatego jest nam dany ten święty czas łaski, czas uświadomienia sobie tego, czas naszych powrotów do Boga, czas przemiany naszych serc. W tym święty czasie mamy bardziej uświadomić sobie: jaki jest najważniejszy cel i sens naszego ziemskiego życia każdego człowieka. Bogu zależy na naszym szczęściu i naszym zbawieniu. On nas kocha niepodzielną miłością. Jest zawsze o nas zatroskany.  Czy ty wierzysz, że Bóg naprawdę ciebie i mnie bardzo kocha i troszczy się o nas? Drogi Boże nie są naszymi drogami. Trudno nam niekiedy zrozumieć plany Boga wobec nas. Dlatego dobry chrześcijanin zawsze powinien Bogu wierzyć i ufać. Powinniśmy zawsze iść przez życie Bożą Drogą. Tylko On jest prawdziwą Drogą, Prawdą i Życiem. Mamy wsłuchiwać się w Boży głos. Nasze sumienie jest Bożym głosem. Jakże ważne powinno być  dla nas, by ziemskiego życia nie stracić, by nie oddać go w ręce szatana. Dlatego Bóg nieustannie prosi nas, poucza i ostrzega.W Środę Popielcową Bóg ustami proroka Joela prosił nas: „Nawróćcie się do mnie całym swym sercem przez post, płacz i lament”. Również przez świętego Pawła zachęca nas Pan: „Pojednajcie się z Bogiem”.

Znalezione obrazy dla zapytania wielki post  Wielki Post - czas duchowego przygotowania do świąt wielkanocnych

W Środę Popielcową, rozpoczyna się w Kościele czterdziestodniowy czas Wielkiego Postu. Głόwne przesłanie tego okresu koncentruje się na duchowym przygotowaniu chrześcijan do godnego przeżywania świąt Zmartwychwstania Pańskiego, największych świąt chrześcijaństwa związanych z wydarzeniami męki śmierci i zmatwychwstania (Paschy) Chrystusa; wydarzeniami, ktόre stanowią fundament Kościoła i naszej wiary. Ponieważ są to najważniejsze święta (zwane też paschalnymi), dlatego domagają się specjalnego przygotowania, by mόc je należycie przeżyć; stąd też ich nazwa: Wielkiego Postu, a nie jakiegoś tam zwykłego postu.

 Historycznie biorąc

Historycznie rzecz biorąc, okres ten kształtował sie powoli, przyjmując rόżne formy, by wreszcie osiągnąć znane nam dziś oblicze. W pierwszych wiekach Wielki Post obejmował tylko Wielki Piątek i Wielką Sobotę. W III w. poszczono już cały tydzień, zaś na początku IV w., na pamiątkę czterdziestodniowego postu Jezusa na pustyni oraz czterdziestu lat wędrowania Izraelitów po ucieczce z Egiptu, został on przedłużony do czterdziestu dni. W VII w. za początek postu przyjęto szóstą niedzielę przed Wielkanocą. Ponieważ niedziele były wyłączone z postu, aby zachować 40 dni pokutnych, ich początek przypadał na środę; stąd Środa Popielcowa. Od 1570 roku był to już zwyczaj powszechnie obowiązujący w Kościele. W tym dniu na znak pokuty posypywano głowy popiołem przypominając sobie o prawdziwej wartości życia przy Bogu. Po Soborze Watykańskim II (1962-1965) ujednolicono rόżnie funkcjonujące nazwy niedziel Wielkiego Postu, tak że dziś nazywają się one: pierwsza, druga, trzecia, czwarta, piąta Wielkiego Postu, szόsta natomiast nazywa się Niedzielą Palmową, czyli niedzielą Męki Pańskiej. Okres Wielkiego Postu trwa do liturgii Wielkiego Czwartku, ktόra z kolei rozpoczyna właściwe jedno wielkie Święto Paschalne celebrowane w ramach trzech dni, tzw. Triduum Paschalne.

Liturgicznie biorąc

W ciągu całego okresu, idąc śladem biblijnej zachęty: poszczenia, modlitwy i jałmużny, przyjmowano rόżne praktyki pokutne, aby uwydatnić wagę tego okresu i należycie przygotować się do właściwych świąt. W związku z tym cała zewnętrzna oprawa liturgiczna przyjęła rόwnież odpowiednią formę: przez cały czas Wielkiego Postu na przykład nie śpiewa się Alleluja; w jego miejsce wykonuje się inny śpiew przed Ewangelią. Poleca się rόwnież używania szat liturgicznych koloru fioletowego.

Znaleziony obrazDROGA KRZYŻOWA - Stacje drogi krzyżowej

Droga krzyżowa - w Kościele katolickim nabożeństwo wielkopostne o charakterze adoracyjnym, polegające na symbolicznym odtworzeniu drogi Jezusa Chrystusa na śmierć i złożenia Go do grobu.  Tradycja odprawiania drogi krzyżowej powstała w Jerozolimie (Via Dolorosa). W średniowieczu rozpowszechnili ją franciszkanie, którzy oprowadzając pątników, zatrzymywali się przy stacjach przedstawiających historię śmierci Jezusa. Liczbę czternastu stacji ustalono w XVII wieku. W kościołach katolickich droga krzyżowa przedstawiana jest w obrazach lub rzeźbach rozmieszczonych najczęściej na ścianach bocznych świątyni. Stacje drogi krzyżowej to nie tylko odtworzenie wydarzeń z ostatnich dni Chrystusa. Mają one swą bogatą symbolikę. Dla katolików są również podstawą rozważań medytacyjnych dotyczących m.in. tego, czym jest prawda, miłość itp. Jan Paweł II odprawiał drogę krzyżową w każdy piątek przez cały rok i codziennie w wielkim poście. Nową formą odprawiania drogi krzyżowej w Polsce, powstałą w XXI w., jest Ekstremalna Droga Krzyżowa (EDK), zainicjowana w 2009 r. w Krakowie przez ks. Jacka Stryczka. Do 2017 roku odbyło się 9 edycji tego wydarzenia, które corocznie organizowane jest w okresie Wielkiego Postu w ponad 100 miastach Polski. EDK polega na przejściu co najmniej 40 km trasy, na której rozmieszczonych jest 14 stacji drogi krzyżowej. Uczestnicy przechodzą nocą w milczeniu trasę, rozważając stacje drogi krzyżowej według przygotowywanych corocznie przez organizatorów materiałów. Nowa forma drogi krzyżowej zdobywa z roku na rok coraz większą popularność. W 2015 r. na EDK wyruszyło 11 tys. osób, rok później, czasie 8 edycji udział wzięło ok. 26 tys. osób. W roku 2017 według organizatorów ekstremalną drogę krzyżową przeszło ok. 52 tys. uczestników na 457 różnych trasach w 252 miastach Polski i Europy.

Stacja I: Pan Jezus na śmierć skazany

  1. Kłaniamy Ci się Panie Jezu i błogosławimy Tobie
  2. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył


Wyrok Poncjusza Piłata został wydany pod naciskiem Arcykapłanów i tłumu. „Ukrzyżuj Go, Ukrzyżuj Go!” Piłat wyłączył się w swoim poczuciu od tego wyroku przez umywanie swych rąk, podobnie jak się wyłączył poprzednio od słów Chrystusa, w których On Królestwo Boże utożsamia z prawdą, z dawaniem świadectwa prawdzie. Tak Piłat usiłował stanąć na uboczu. Ale ten krzyż, na który skazał Jezusa z Nazaretu, jak i prawda Jego Królestwa, przeszyły - musiały przeszyć - sam rdzeń ludzkiego jestestwa rzymskiego namiestnika. Taka jest rzeczywistość, od której nie można usunąć się na bok, zejść na margines. A to, że Jezus, Syn Boży, był pytany o swoim Królestwie, że był o nie sądzony przez człowieka, że był za nie skazany na śmierć - to wszystko stanowi początek ostatecznego świadectwa o Bogu, który umiłował świat.
Stajemy więc wobec tego świadectwa i wiemy, że nie wolno nam umywać rąk.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami !
 

Znalezione obrazy dla zapytania gorzkie żaleW życiu Kościoła oprócz nabożeństw ściśle liturgicznych są jeszcze nabożeństwa para liturgiczne. Mają one charakter prywatny i nieobowiązkowy, ale znaczący dla życia religijnego. Należą do nich: Droga Krzyżowa, procesje, litanie, Godzinki, nabożeństwa majowe, czerwcowe, październikowe oraz Gorzkie żale. Te ostatnie są nabożeństwem rdzennie polskim. Ich melodia odznacza się niezwykłą prostotą rytmiczną i symetrią budowy, gdyż stosuje się do architektoniki wiersza lub zwrotki poetyckiej. Całość utrzymana jest w tonacjach kościelnych i bardzo zbliżona do psalmodii gregoriańskiej, podobnie jak np. psalmy nieszporne.      Powstanie Gorzkich żalów łączy się ściśle z historią Bractwa św. Rocha przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie (XVII wiek), gdzie posługę duszpasterską pełnili i pełnią Księża Misjonarze św. Wincentego à Paulo. Bractwo to było najbardziej czynne wśród innych stowarzyszeń, zwłaszcza na polu charytatywnym i liturgicznym, o czym świadczy rola, jaką odegrało podczas zarazy, która miała miejsce w latach1624-25, kiedy to zginęła 1/6 mieszkańców Warszawy. W protokole Bractwa z 1699 r. czytamy, że: „...odznaczało się wzorowym przykładem w służbie Bożej (...) i należy się wdzięczność, że w Kościele Bożym z rozpamiętywania Męki Pańskiej przy odśpiewywaniu w języku naszym tzw. Gorzkich żali, mnogie pożytki duchowe wypływają” (s. 115).  Mając na uwadze możliwość udziału jak największej ilości wiernych w nabożeństwie pasyjnym, ówczesny proboszcz parafii Świętego Krzyża w Warszawie - ks. Michał Bartłomiej Tarło, postanowił przy świętokrzyskiej świątyni wprowadzić nabożeństwo Gorzkich żalów. Troskę o to nabożeństwo powierzył Bractwu św. Rocha, a zwłaszcza jego promotorowi - ks. Wawrzyńcowi Stanisławowi Benikowi. Trzeba podkreślić, że ks. W. S. Benik był nie tylko autorem, lecz także redaktorem i wydawcą Gorzkich żalów. Napisanie ich i wydanie nie zajęło mu zbyt wiele czasu. Już bowiem w lutym 1707 r. ukazał się gotowy tekst do druku, pt. Snopek Miry...
Sposób odprawiania nabożeństwa Gorzkich żalów ustalony został przez samego autora. Do jego odprawiania przygotowywano w okresie Wielkiego Postu specjalnie kościół i ołtarz główny. Odprawiano je po Sumie lub Nieszporach. Po skończonym nabożeństwie głoszono kazanie, a potem odbywała się procesja ze świecami.

 

14 lutego
Święty Walenty, biskup i męczennik
 
Święty WalentyWalenty był biskupem Terni w Umbrii. Wiadomości o nim są dość skąpe i niejednoznaczne. Żył w III w. i był kapłanem rzymskim. Tam w czasie prześladowań (Klaudiusza II Gota), wraz ze św. Mariuszem i krewnymi, asystował męczennikom w czasie ich procesów i egzekucji. Wkrótce sam został pojmany i doprowadzony do prefekta Rzymu, który przeprowadził rutynowy proces polegający na wymuszaniu odstępstwa od Chrystusa. W tym celu kazał użyć kijów. Ponieważ nie przyniosło to oczekiwanego rezultatu, kazał ściąć Walentego. Stało się to 14 lutego 269 roku.
Pochowano go w Rzymie przy via Flaminia. Brak bliższych wiadomości o nim nie przeszkodził w szybkim rozwoju jego kultu. Jego grób już w IV w. otoczony był szczególną czcią. Nad grobem papież Juliusz I wystawił bazylikę pod wezwaniem św. Walentego. Odnowił ją później papież Teodor I. Bazylika wraz z grobem św. Walentego stała się prawdziwym sanktuarium i jednym z pierwszych miejsc pielgrzymkowych. W ciągu średniowiecza kult Walentego objął całą niemal Europę.
W średniowieczu na terenie niemieckim Święty był wzywany jako orędownik podczas ciężkich chorób, zwłaszcza nerwowych i epilepsji. Na Zachodzie, zwłaszcza w Anglii i Stanach Zjednoczonych, czczono św. Walentego jako patrona zakochanych. W związku z tym dzień 14 lutego stał się okazją do obdarowywania się drobnymi upominkami.

W ikonografii św. Walenty przedstawiany jest jako kapłan w ornacie, z kielichem w lewej ręce, a z mieczem w prawej, także w stroju biskupa uzdrawiającego chłopca z padaczki.

Młodzi w ATLAS ARENIE

ARENA MŁODYCH--Wydarzenie kulturalno-edukacyjne o charakterze religijnym dla gimnazjalistów i uczniów szkół średnich

Zaprasza i przewodniczy Abp. Grzegorz Ryś   Około 10 tysięcy młodych ludzi z całej Archidiecezji Łódzkiej

21 marca 2018 r.   Uczniowie szkół ponadgimnazjalnych

20 marca 2018 r    Gimnazjaliści

Godzina: 9.00-14.00    Miejsce: Atlas Arena, Al. Bandurskiego 7, 94-020 Łódź

Nie może Ciebie zabraknąć!  Zapraszamy do wzięcia udziału w spotkaniu każdego!

Zależy nam, żeby to wydarzenie w Atlas Arenie było Z TOBĄ !!! a NIE DLA CIEBIE. Dlatego zapraszamy Cię do współtworzenia tego spotkania. Możesz zaangażować się i przygotować a potem wspólnie służyć w Atlas Arenie. Co możesz wybrać?

  1. Formacja taneczna AMT – czyli ARENA MŁODYCH TANIEC
  1. Formacja wokalna – AMŚ – czyli ARENA MŁODYCH ŚPIEW
  1. Przygotowanie duchowe AMA – czyli ARENA MŁODYCH KURS ALPHA

Dokładny opis wszystkich zaangażowań znajduje się w prezentacji multimedialnej

Jeśli będziesz zainteresowany napisz do nas, prześlemy Ci wszystkie teksty pieśni, nuty, muzykę, nagrania instruktażowe do tańca znajdziesz w podanych linkach w prezentacji.Zaangażuj się już dziś! Zapytaj o szczegóły! 785 226 897/ Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Czekamy na Ciebie w marcu! Przybądźcie licznie! Niech będzie to wielkie święto młodych!

PROGRAM:

DZIEŃ 1: Wyjazd autokarem o godzinie 800. Przyjazd do Kłóbki – zwiedzanie skansenu. Przejazd na tamę koło Włocławka. Przejazd do Ciechocinka – tężnie. Przejazd do Tlenia. Zakwaterowanie. Obiadokolacja. Zapoznanie z ośrodkiem, regulaminy.

DNI od 2 do 8: Kąpiele w jeziorze pod opieką ratownika WOPR, wycieczki piesze, zajęcia
ekologiczne z pracownikami Lasów Państwowych w Borach Tucholskich, dyskoteki, ogniska, W tym okresie wycieczki do: Tucholi i okolic.

DZIEŃ 9: Po śniadaniu pożegnanie z okolicą. Przejazd do Torunia – zwiedzanie i zakup pierników. Powrót do Lutomierska ok. godziny 19.30

Ograniczenie używania telefonów komórkowych do 2 godzin dziennie – z uwagi  na zapewnienie dobrego i zdrowego wypoczynku.

TERMIN: od 25 lipca do 02 sierpnia 2018 roku

CENA: 880,00 zł/osoba – można płacić w ratach

ŚWIADCZENIA OBJĘTE CENĄ:

  1. Noclegi w Ośrodku Wypoczynkowym „Sam-Ba” w Tleniu,
    w pawilonie, pokoje 3,4,5 osobowe, każdy z łazienką.
  2. Cztery posiłki dziennie: śniadanie, obiad, podwieczorek, kolacja. Pierwszym posiłkiem jest obiadokolacja w dniu przyjazdu,
    a ostatnim śniadanie i prowiant na drogę do domu. Przez cały dzień herbata lub woda z sokiem dla uczestników.
  3. Przejazdy autokarem.
  4. Ubezpieczenie NNW.
  5. Opieka ratownika WOPR.
  6. Opieka pilota wycieczek.
  7. Wszystkie wstępy i atrakcje wymienione w programie.
  8. Opieka wykwalifikowanej kadry.

ORGANIZATOR: Parafia Lutomiersk.

TYLKO 30 miejsc! Zapisy z pierwszą wpłatą 200,00 zł Następne w ratach.

Wpłaty przyjmuje Pani Agnieszka Ulewicz, tel. 604 871-870

Nr konta:  54 9279 0007 0024 2820 3000 0050